Kalakanhu Bainsidhari Lyrics | Sambalpuri Krishna Bhajan | Anupama Tripathy | Krishna Bhajan | Sambalpuri BHajan .
Sambalpuri Krishna Bhajan Lyrics
Song Credit :
Sambalpuri Folk Bhajan Studio version
Singer Anupama Tripathy
Writer & Lyrics Rajkishor Bagar
Music Arr Tejraj Nag
Producer Surjabhanu Patel
Kalakanhu Bainsidhari Lyrics In Odia Script
କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀଧାରୀ ମୋର ନୀଳରତନ
ଧନ ମୋର ନୀଳ ରତନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀଧାରୀ ମୋର ନୀଳରତନ
ଧନ ମୋର ନୀଳ ରତନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
ଝୁରୁଛେ ଯମୁନାର କୁଲ
ଝୁରୁଛେ କଦମ୍ବର ମୁଲ
ଝୁରୁଛେ ଯମୁନାର କୁଲ
ଝୁରୁଛେନ କଦମ୍ବର ମୁଲ
ତୋର ବିନା ଚିନା ଲାଗେ ଏ କୁଞ୍ଜ ବନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀଧାରୀ ମୋର ନୀଳରତନ
ଧନ ମୋର ନୀଳ ରତନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
ଦୈବ ଭଗାରି ହେଲା...
କାହ୍ନୁକେ ମୋର କିଏ ନେଲା ରେ ଚୁରେଇ ନେଲା
ତୁଇ ମୋର ଜୀବର ଜୀବନ..
ତୁଇ ମୋର ପରାନ ଧନରେ ପରାନ ଧନ
ଗୋପର ଗୋପାଳର ସଙ୍ଗେ
ଖେଲୁଥିଲୁ ରଙ୍ଗେ ରଙ୍ଗେରେ
ତୁଇ ରଙ୍ଗେ ରଙ୍ଗେ
ହାଇ ରେ ଘନ କାଳିଆ
କାହ୍ନୁ ମୋର ଆଖିର ପୁତୁଲାରେ .....ଆଖିର ପୁତୁଲା
ହାଇ ରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଧାରୀ
କାନ୍ଦୁଛେ ରାଧିକା ଗୁରୀ
ହାଇ ରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଧାରୀ
କାନ୍ଦୁଛେ ରାଧିକା ଗୁରୀ
କାହିଁ ଗଲୁ ବାପାଧନ
ମୋର ଫିରିଆନ୍ ଆ...
ତୋର ବିନା ଧନ ମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀ ଧାରୀ ମୋର ନୀଳ ରତନ
ଧନ ମୋର ନୀଳ ରତନ...
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
Music ....
ହାଇ ରେ ମୋର ନନ୍ଦର ବେଟା
ବାଛୁରୀ କିଏ ଚରାବା ରେ କିଏ ଚରାବା
ଫଟାବୁ ଦହି ମାଠିଆ
ଜେନ୍ ନା ଥିଲେ ତୁଇ ଫିରିଆ ରେ ତୁଇ ଫିରିଆ
କାନ୍ଦୁଛେ ମାଁ ଯଶୋଦା ଆରେ ମୟୂର ଚୁଲିଆ
ରେ ମୟୂର ଚୁଲିଆ.....
ଖୁଆମିନ୍ ଦହି ଗୁରସ
ଲାଗୁଛେ ମୋତେ ସୁରୁତା ରେ ମୋତେ ସୁରୁତା
ହାଇରେ ମୋର ବନମାଲୀ ଥରେ ହଲିଝୁଲି
ହାଇରେ ମୋର ବନମାଲୀ ଥରେହଲିଝୁଲି
ଫିରି ଆ ରେ ନଟଖଟିଆ ମୋର ଜୀବର ଜୀବନ
ତୋରବିନା ଧନ ମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀଧାରୀ ମୋର ନୀଳରତନ
ଧନ ମୋର ନୀଳ ରତନା
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
ତୋରବିନା ଧନମାଲି ମୋର ନାଇଁ ବୁଝେ ମନ
Kalakanhu Bainsidhari Lyrics in English
Kalakanhu bainshidhari mor nilaratana
Dhana mor nila ratana
Torbina dhanamali mor nai bujhe maaana
Kalakanhu bainshidhari mor nilaratana
Dhana mor nila ratana
Torbina dhanamali mor nai bujhe maaana
Jhuruchen jamunar kula
jhuruchen kadambar mula
Jhuruchen jamunar kula
jhuruchen kadambar mula
Tor bina china lage e kunja banaa
Torbina dhanamali mor nai bujhe mana
Kalakanhu bainshidhari mor nilaratana
Dhana mor nila ratana
Torbina dhanamali mor nai bujhe maana
Torbina dhanamali mor nai bujhe maa
Daiba bhagari hela...
Kanhu k mor kie nela re churei nela.
Tui mor jibar jibana..
Tui mor parana dhanare parana dhana
Gopar gopalara sange
kheluthilu range rangere tui range range
hai re ghana kalia
kanhu mor akhir putulare akhir putula
Hai re gobardhana dhari
kanduche radhika guri
Hai re gobardhana dhari
kanduche radhika guri
Kahin galu bapadhana
mor phiriaaanaaa..
Tor bina dhana mali nai bujhe maana
Kalakanhu bainshi dhari mor nila ratana
Dhana mor nila ratanaaaa
Torbina dhanamali mornaibujhe mana
Torbina dhanamali mornaibujhe mana
Hai re mor nandar beta
bachuri kie charaba re kie charaba
phatabu dahi mathia
jen na thile tui phiria re tui phiria
kanduche maa jasoda are mayur chulia
re majur chulia
khuamin dahi gurasa
laguche mote suruta re mote suruta
haire mor banamali aathare halijhuli
haire mor banamali aathare halijhuli
phir aa re natkhatia mor jibar jiban
torbina dhana mali mor nai bujhe mana
Kalakanhu bainshidhari mor nilaratana
Dhana mor nila ratanaa
Torbina dhanamali mornaibujhe mana
Torbina dhanamali mornaibujhe mana
Krishna Story
ଏକଦା ଗୋପପୁରର ଯମୁନା କୂଳରେ ଥିବା ଏକ କୁଞ୍ଜ ବନରେ ଚାରିଆଡ଼େ କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା ଖେଳିଯାଇଥିଲା। ଦିନେ ଯେଉଁ କଦମ୍ବ ମୂଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଂଶୀ ସ୍ୱରରେ ପୁରା ଗୋପପୁର ଉତ୍ସବ ମୁଖର ହେଉଥିଲା, ଆଜି ସେହି ସ୍ଥାନ ନିରବ ହୋଇଯାଇଛି। କାହ୍ନୁ ଗୋପପୁର ଛାଡ଼ି ମଥୁରା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଆଉ ତାଙ୍କ ବିନା ଏହି ସୁନ୍ଦର ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ଯେମିତି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
ରାଧିକା ସେହି କଦମ୍ବ ଗଛ ମୂଳରେ ବସି ଯମୁନାର ପ୍ରବାହିତ ଜଳକୁ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି। ଯମୁନାର ଲହରୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଆଜି ଯେମିତି କାହ୍ନୁଙ୍କ ବିରହରେ ଝୁରୁଛନ୍ତି। ରାଧାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଶୁଖୁନାହିଁ, ସେ ମନେ ମନେ କହୁଛନ୍ତି, "ହେ କଳାକାହ୍ନୁ ବୈଂଶୀଧାରୀ! ତୁମେ ତ ମୋର ପ୍ରାଣର ନୀଳରତନ ଥିଲ। ତୁମ ବିନା ଏହି କୁଞ୍ଜ ବନ ଆଜି ମୋତେ ଅଚିହ୍ନା ଓ ଶୂନ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ମୋର ଏହି ବିକଳ ମନ ତୁମ ବିନା କିଛି ବୁଝୁନାହିଁ।"
ସେହି ସମୟରେ ମାତା ଯଶୋଦା ମଧ୍ୟ ନନ୍ଦ ଭବନର ଦ୍ୱାର ଦେଶରେ ବସି ଶୂନ୍ୟ ପଥକୁ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ସେହି ମାଟି ପାତ୍ରରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦହି ଓ ସର ରହିଛି, ଯାହାକୁ କାହ୍ନୁ ସବୁବେଳେ ଆଗ୍ରହର ସହ ଖାଉଥିଲେ। ଆଜି କିନ୍ତୁ ସେହି ଦହି-ଗୁରସ ସେମିତି ପଡ଼ିରହିଛି। ଯଶୋଦାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡୁଛି, ସେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହୁଛନ୍ତି, "ମୋର ସେହି ମୟୂର ଚୁଳିଆ କାହିଁ ଗଲା? ଦୈବ ଆଜି ଆମ ସହ କେଡ଼େ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁତା କଲା! ମୋ କାହ୍ନୁକୁ କିଏ ଚୋରାଇ ନେଇଗଲା? ସେ ଥିଲେ ଗୋପାଳ ବାଳକମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି କେତେ ରଙ୍ଗ-ତାମସାରେ ବାଛୁରୀ ଚରାଉଥିଲା, ଦହି ମାଠିଆ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା। ଆଜି ସେ ନାହିଁ ବୋଲି ବାଛୁରୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଗୁହାଳରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।"
ରାଧା ଏବଂ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କର ଏହି ଗଭୀର ବ୍ୟାକୁଳତା ଓ କରୁଣ ଆହ୍ୱାନ ଯେମିତି ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଭାସି ଭାସି ଦୂର ମଥୁରାରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଥୁରାର ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମାନସପଟରେ ଗୋପପୁରର ପ୍ରତିଟି ଦୃଶ୍ୟ, ଯମୁନାର କୂଳ, କଦମ୍ବର ମୂଳ ଏବଂ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ସେହି ନିଷ୍ପାପ ପ୍ରେମ ନାଚି ଉଠିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲେ କି ଗୋପପୁରର ପ୍ରତିଟି ଧୂଳିକଣା ଆଜି ତାଙ୍କୁ 'ବନମାଲୀ' ଓ 'ନଟଖଟିଆ' କହି ଡାକୁଛି। ସେ ନିଜ ହାତରେ ବଂଶୀଟିକୁ ଓଠରେ ଲଗାଇଲେ ଏବଂ ଏକ ମଧୁର ସ୍ୱର ଝଙ୍କୃତ କଲେ।
ସେହି ବଂଶୀର ସ୍ୱର ମଥୁରାରୁ ଆସି ସୁଦୂର ଗୋପପୁରର ଯମୁନା କୂଳରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ବଂଶୀ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ରାଧାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂତନ ଆଶାର ସଞ୍ଚାର ହେଲା ଏବଂ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ହସରେ ବଦଳିଗଲା। ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, କାହ୍ନୁ ଶରୀରରେ ଦୂରେଇ ଯାଇଥାଇ ପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ସେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଗୋପପୁରର ହୃଦୟରେ ହିଁ ବିରାଜମାନ ଅଛନ୍ତି।
